Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ψυχολογία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ψυχολογία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 1 Ιουνίου 2012

Το Σύνδρομο της Στοκχόλμης


Το 1973, τέσσερις Σουηδοί που κρατήθηκαν ως όμηροι για έξι ημέρες σε θησαυροφυλάκιο τράπεζας, κατά τη διάρκεια της ληστείας, «δέθηκαν» συναισθηματικά με τους εγκληματίες που τους κρατούσαν, ένα φαινόμενο που ονομάστηκε Σύνδρομο της Στοκχόλμης.
Σύμφωνα με τους ψυχολόγους ο δεσμός αυτός με τους κακοποιούς ήταν ένα μέσο που ανέπτυξαν οι όμηροι προκειμένου να αντέξουν τη βία.
Στις 10:15 το πρωί της Πέμπτης, 23 Αυγούστου του 1973 η «Sveriges Kredidbank» της Στοκχόλμης σείστηκε από πυροβολισμούς. «Το πάρτι μόλις άρχισε», ανακοίνωσε ο 32χρονος Jan-Erik Olsson, παλιός δραπέτης φυλακών. «Το πάρτυ», πράγματι, συνεχίστηκε για περίπου 131 ώρες, ή με άλλα λόγια για πάνω από πέντε ημέρες, καθώς ο Olsson κράτησε ομήρους τέσσερις υπαλλήλους της τράπεζας στο θησαυροφυλάκιο μέχρι αργά το απόγευμα της 28ης Αυγούστου.
Παρόλο που η ληστεία από μόνη της δεν ήταν συνταρακτικής σημασίας, αργότερα οι συνεντεύξεις των τεσσάρων ομήρων έφεραν στο φως αναπάντεχες συνέπειες. Συνέπειες  που επαληθεύτηκαν σε πολυάριθμες άλλες «καταστάσεις ομηρίας» στα χρόνια που ακολούθησαν.
Αν και οι αιχμάλωτοι από μόνοι τους δεν ήταν σε θέση να το εξηγήσουν, παρουσίασαν μία παράξενη σχέση με τους εγκληματίες που τους κρατούσαν. Ταυτίστηκαν με αυτούς ενώ ένιωθαν φόβο γι' αυτούς που έβαλαν τέλος στην αιχμαλωσία τους. Σε ορισμένες περιπτώσεις μάλιστα κατέθεσαν υπέρ των εγκληματιών ή συγκέντρωσαν χρήματα για τη νομική υπεράσπισή τους.
Η Σουηδική τοποθεσία της «Sveriges Kreditbank» έδωσε το όνομά της σε αυτήν την πνευματική διαταραχή ως «Το Σύνδρομο της Στοκχόλμης».
Η μακροχρόνια ψυχολογική έρευνα του περιστατικού αυτού & άλλων παρόμοιων καταστάσεων ομηρίας έχει καταλήξει σε ένα σαφές & χαρακτηριστικό σύνολο συμπτωμάτων για το Σύνδρομο της Στοκχόλμης:
Οι όμηροι αρχίζουν να ταυτίζονται με τους εγκληματίες που τους κρατάνε. Αρχικά τουλάχιστον, αυτή η ταύτιση αποτελεί έναν μηχανισμό άμυνας, που βασίζεται (συνήθως ασυνείδητα) στην ιδέα ότι ο εγκληματίας δεν θα βλάψει τον αιχμάλωτο εάν αυτός είναι συνεργάσιμος & ακόμη αν τον υποστηρίζει απόλυτα. Ο αιχμάλωτος προσπαθεί να κερδίσει την εύνοια του εγκληματία με σχεδόν παιδαριώδη τρόπο.
Ο όμηρος συνήθως αντιλαμβάνεται τις προσπάθειες όσων επιδιώκουν να τον σώσουν, ως ενέργειες που πιθανώς θα τον βλάψουν αντί να επιτύχουν την απελευθέρωσή του. Προσπάθειες διάσωσης μπορεί να μετατρέψουν μία ανεκτή κατάσταση σε θανατηφόρα. Εάν οι σφαίρες της αστυνομίας δεν τον πετύχουν, πολύ πιθανόν θα το κάνουν αυτές που προέρχονται από τον εγκληματία.
Η μακροχρόνια αιχμαλωσία θεμελιώνει μια ακόμη πιο δυνατή εξάρτηση από τον εγκληματία καθώς γίνεται γνωστός ως ένα ανθρώπινο πλάσμα με τα δικά του προβλήματα και τις δικές του φιλοδοξίες. Ιδιαίτερα σε πολιτικές ή ιδεολογικές καταστάσεις, η μακροχρόνια αιχμαλωσία επιτρέπει στον αιχμάλωτο να εξοικειωθεί με τις απόψεις του εγκληματία και την ιστορία των αδικημάτων του κατά της αρχής. Ακόμη μπορεί να καταλήξει να πιστεύει ότι η θέση του εγκληματία είναι η δίκαιη.

Ο αιχμάλωτος επιδιώκει να απομακρυνθεί συναισθηματικά από την κατάσταση με το να αρνείται ότι όντως αυτή συμβαίνει. Έχει την εντύπωση ότι «όλα είναι ένα όνειρο». Άλλοτε πάλι βυθίζεται σε υπερβολικές περιόδους ύπνου ή σε παραισθήσεις στις οποίες σώζεται με μαγικό τρόπο. Μπορεί να προσπαθήσει να ξεχάσει την κατάσταση απασχολώντας τον εαυτό του σε άχρηστες αλλά χρονοβόρες «εργασίες».

Ανάλογα με το βαθμό της ταύτισης με τον εγκληματία μπορεί να αρνηθεί ότι αυτός έχει άδικο πιστεύοντας ότι οι επίδοξοι σωτήρες του & η επιμονή τους να τιμωρήσουν τον εγκληματία είναι υπεύθυνοι για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται.

http://e-psychology.gr/violence-abuse/256-stockholm-syndrome

Κυριακή 17 Ιουλίου 2011

Λοβέρδος: ...δέκα άνθρωποι στον λάκκο με τα λιοντάρια!

Ο κ. Λοβέρδος σε συνέντευξή του στη Realnews 17/7/2011:
O υπουργός Υγείας παρομοιάζει τα κυβερνητικά στελέχη με «ανθρώπους στο λάκκο με τα λιοντάρια» & σημειώνει χαρακτηριστικά: «δεν μπορώ να ανεχτώ ως εθνική στάση ή ως λογική πολιτική συμπεριφορά να είμαστε π.χ. δέκα άνθρωποι στον λάκκο με τα λιοντάρια & να είναι πάνω από το λάκκο-δηλαδή, όχι μέσα, αλλά γύρω γύρω από αυτόν-διάφοροι άλλοι πολιτικοί από τον δικό μας χώρο, από τη μείζονα αντιπολίτευση κατά κύριο λόγο, από την Αριστερά κατά κυριότατο λόγο, & με σηκωμένο δάχτυλο να μας λένε πως να παλέψουμε με τα λιοντάρια, & ότι αυτοί, αν ήταν μέσα, θα τα κατάφερναν καλύτερα».

Πέμπτη 9 Ιουνίου 2011

Ο βρασμένος βάτραχος & η οικονομική κρίση


Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΒΑΤΡΑΧΟΥ
Να την διαβάσετε, να την σκεφτείτε & να την διαδώσετε.

Είναι ωμή μα πραγματική …Από την αλληγορία της σπηλιάς του Πλάτωνα, έως το Matrix, διαβαίνοντας μέσα από τους μύθους του La Fontaine, καταλήγουμε πως η χρήση του γλωσσικού συμβολισμού είναι ένας προνομιακός τρόπος που μπορεί να κάνει τον άνθρωπο να σκεφτεί και να διαδώσει τις ιδέες του σε άλλους ανθρώπους.
Ο Olivier Clerc, συγγραφεύς και φιλόσοφος, με αυτή την μικρή ιστοριούλα, μέσω της αλληγορίας, εμφανίζει τα καταστροφικά αποτελέσματα της μη συνειδητοποιήσεως των αλλαγών, που επηρεάζουν δυσμενώς την υγεία μας, τις μεταξύ μας σχέσεις, την κοινωνική εξέλιξη και το περιβάλλον. Είναι μέσα της, συμπυκνωμένες, η ζωή και η γνώση, που ο καθείς μας θα πρέπει να φυτέψει στον προσωπικό του κήπο ώστε ένα αύριο να μπορέσει να δρέψει τους καρπούς τους.

Το βατραχάκι που δεν ήξερε ότι θα βραζόταν …
Φανταστείτε μια κατσαρόλα γεμάτη κρύο νερό, μέσα στο οποίο κολυμπά ανέμελα, ένα βατραχάκι.
Κάτω από την κατσαρόλα, ανάβεται μια μικρή φωτιά και το νερό, αρχίζει να ζεσταίνεται πολύ σιγά.
Το νερό, σιγά σιγά γίνεται χλιαρό και το βατραχάκι, βρίσκοντας το μάλλον ευχάριστο, συνεχίζει να κολυμπά χαρούμενο.
Η θερμοκρασία του νερού, συνεχίζει να ανεβαίνει.
Τώρα το νερό είναι πιο ζεστό, από ότι το βατραχάκι θα θεωρούσε ευχάριστο, αισθάνεται λίγο κουρασμένο, αλλά παρ όλα ταύτα δεν αισθάνεται κανέναν φόβο.
Τώρα το νερό είναι πραγματικά ζεστό και το βατραχάκι αρχίζει να αισθάνεται δυσάρεστα, αλλά είναι εξουθενωμένο. Για αυτόν τον λόγο, υπομένει και δεν αντιδρά.
Η θερμοκρασία συνεχίζει να ανεβαίνει, έως ότου, το βατραχάκι καταλήξει να βράσει και ως εκ τούτου, να πεθάνει.
Εάν έριχναν το ίδιο βατραχάκι κατ’ ευθείαν σε νερό θερμοκρασίας 50 βαθμών, με μια εκτίναξη των ποδιών του, θα είχε πηδήξει αμέσως έξω από την κατσαρόλα.
Αυτό, αποδεικνύει, ότι όταν μια αλλαγή γίνει με έναν τρόπο επαρκώς αργό, διαφεύγει της συνειδήσεως και στην πλειονότητα των περιπτώσεων, δεν προκαλεί καμία αντίδραση, καμιά αντίσταση, καμία επανάσταση.

Εάν παρατηρούσαμε αυτό που συμβαίνει στην κοινωνία μας εδώ και λίγες δεκαετίες, θα μπορούσαμε να διακρίνουμε ότι υφιστάμεθα μια αργή αλλά σταδιακή εξαφάνιση των πανανθρώπινων αξιών μας και των ιδανικών μας. Δεν το καταλαβαίνουμε όμως γιατί γίνεται αργά και σιγά για να το συνηθίζουμε.
Τόσα χρόνια λοιπόν αν μπορούσαμε να παρατηρήσουμε και να δούμε όλες τις αλλαγές που συνέβαιναν στην κοινωνία μας και αν μπορούσαμε άμεσα να δούμε τις καταστροφικές επιπτώσεις των πράξεων μας θα μπορούσαμε να έχουμε αποφύγει πολλά από όσα έχουν συμβεί μέχρι σήμερα και μας έχουν οδηγήσει στην τραγική κατάσταση που είμαστε. Και δεν είναι μόνο οι αλλαγές σε οικονομικό επίπεδο αλλά και σε κοινωνικό και σε ηθικό. Πράγματα από τα οποία παραιτηθήκαμε σιγά σιγά τα τελευταία χρόνια. Πράγματα που βάλαμε στην ζωή μας σιγά σιγά που τα αποδεχτήκαμε και γίνανε μέρος της καθημερινότητας μας. Πράγματα που πριν από 40 χρόνια θα μας έκαναν να φρίξουμε και να βγούμε στους δρόμους αλλά σήμερα απλά περνάνε απαρατήρητα. Σκεφτείτε πόσες φορές σε κάτι αρνητικό έχετε πει «τώρα τι να κάνουμε αφού έτσι είναι τα πράγματα πλέον». Αν σας ρωτούσαν πριν 5 χρόνια γιατί δίνετε φακελάκι στον γιατρό θα λέγατε γιατί απλά έτσι έχει καθιερωθεί ή γιατί δίνετε γρηγορόσιμο ή γιατί βάζετε μέσο για να πάρετε μια θέση θα απαντάγατε γιατί το κάνουν όλοι. Φυσικά οι συνέπειες μια τέτοια πράξης δεν μπορούσαν να φανούν άμεσα. Είναι σαν το νερό που βράζει σιγά σιγά. Αυτά είναι πολύ μικρά παραδείγματα και σίγουρα ο καθένας μπορεί να σκεφτεί και ακόμα μεγαλύτερα. Αν σκεφτείτε καλά μας λένε πως θα πρέπει να ζήσουμε σε ένα αβέβαιο μέλλον με συνθήκες χειρότερες από το παρόν για πράγματα που γινόντουσαν τα τελευταία 30 με 40 χρόνια. Πλέον είμαστε μέσα στο νερό που σιγά σιγά ζεσταινόταν και τώρα που άρχισε να βράζει δυσκολευόμαστε να αντιδράσουμε. Είμαστε λοιπόν μισοβρασμένοι και κάτι παραπάνω. Το θέμα είναι αν θα καταφέρουμε να βγούμε από την κατσαρόλα ή όχι! Στο χέρι μας είναι ακόμα...

Σάββατο 23 Απριλίου 2011

Ανάσταση! Ανακάλυψαν την κατοικία του Θεού


Πώς εξηγείται η «φυσική» μας προδιάθεση να πιστεύουμε σε υπερφυσικά όντα?


Η ανάπτυξη της επιστημονικής σκέψης και η συνακόλουθη επιβολή της τεχνοεπιστήμης ως πρωταρχικής δύναμης για τη διαμόρφωση των νεότερων κοινωνιών υποτίθεται ότι θα συνεπαγόταν, τουλάχιστον στη Δύση, την εξάλειψη της πίστης σε υπερφυσικές οντότητες και την οριστική χρεοκοπία των «εξ αποκαλύψεως» αληθειών των θρησκειών.
Έχουν περάσει πάνω από τρεις αιώνες απρόσκοπτης προόδου των επιστημών και εντυπωσιακής αύξησης των γνώσεών μας για το φυσικό κόσμο και τον άνθρωπο. Σήμερα, εντούτοις, πάνω από το 90% του παγκόσμιου πληθυσμού δηλώνει ότι εξακολουθεί να πιστεύει στην ύπαρξη κάποιας υπερφυσικής, δημιουργικής δύναμης, ενώ το 50% από αυτούς αποκαλεί αυτή τη δύναμη «Θεό».
Πώς μπορούμε να εξηγήσουμε αυτή τη φαινομενικά παράλογη προσκόλλησή μας σε μυστικιστικές ή υπερβατικές εξηγήσεις; Η διαχρονική παρουσία και η σχεδόν ακαταμάχητη γοητεία που ασκεί το

Σάββατο 2 Απριλίου 2011

Κοινωνική Μηχανική: Η τεχνική της παγκόσμιας εξαπάτησης

« ...Η ελίτ δεν θα δίσταζε να πραγματοποιήσει τους πολιτικούς της σκοπούς, χρησιμοποιώντας τις τελευταίες σύγχρονες τεχνικές για να επηρεάσει τη συμπεριφορά του κοινού και να κρατήσει την κοινωνία υπό στενή παρακολούθηση». Ζπμίγκνιου Μπρεζίνσκυ σύμβουλος εθνικής ασφαλείας των ΗΠΑ Τα τελευταία χρόνια έχει γίνει επιστητό ότι, για τη νεοταξική μεταμόρφωση του πλανήτη, χρησιμοποιείται μια ολόκληρη «επιστήμη» ψυχολογικών επιχειρήσεων από την υπερεθνική ελίτ.

Η σημερινή κοινωνική κατάσταση είναι παραπροϊόν μιας σειράς τεχνικών «κοινωνικής μηχανικής» η οποία δρα στο παρασκήνιο της πολιτικής, της κοινωνικής μέριμνας, της οικονομίας, της ενημέρωσης, του πολιτισμού, της βιομηχανίας, του θεάματος και του μάρκετινγκ, επιχειρώντας να χειραγωγήσει και να παθητικοποιήσει τους πολίτες, να μεγιστοποιήσει τα κέρδη των πολυεθνικών, να αποδομήσει τα παραδοσιακά έθνη, τις κοινωνίες και τα θρησκευτικά συστήματα, επιβάλλοντας πολέμους και «τρομοκρατία» εναντίον ολόκληρων λαών και μετακινώντας στρατιές φθηνής εργατικής δύναμης με τη

Παρασκευή 1 Απριλίου 2011

Φαινόμενο Κούλιτζ - Ο λόγος, που τα αρσενικά δεν είναι "πιστά".


Φαινόμενο Κούλιτζ.

Οι άνδρες έχουν την τάση να είναι άπιστοι ακόμα & με τις πιο όμορφες γυναίκες.
Πάρετε για παράδειγμα το σούπερ μοντέλο Κρίστι Μπρίνκλεϊ, το διαζύγιο της οποίας απασχόλησε στο πρόσφατο παρελθόν τα αμερικανικά μίντια. Αυτό που εξέπληξε τους «κοινωνικούς σχολιαστές» στις ΗΠΑ, ήταν η ακατανόητη απιστία του πρώην συζύγου του μοντέλου, του αρχιτέκτονα Πίτερ Κουκ, με μια ασήμαντη 18άχρονη πωλήτρια. Ο Κουκ πέρναγε ονειρεμένη ζωή σε πολυτελή σπίτια, κότερα, & οι προσωπικοί του λογαριασμοί ήταν πολλές φορές πληρωμένοι από την ίδια την Μπρίνκλεϊ, η περιουσία της οποίας υπολογίζεται στα 80 εκατ. δολάρια. Ορισμένοι είπαν ότι ο άνθρωπος πρέπει να είναι τρελός για να απατήσει μια από τις πιο πλούσιες & σέξι γυναίκες της Αμερικής.
Όμως, πρόκειται απλώς για το «φαινόμενο Κούλιτζ».
Το «φαινόμενο Κούλιτζ» παρατηρήθηκε για πρώτη φορά σε ποντίκια στη δεκαετία του 1950. Οι ερευνητές έβαλαν ένα αρσενικό ποντίκι στο κλουβί μαζί με 4-5 θηλυκά που βρίσκονταν σε οίστρο, & δεν άργησαν να καταγράψουν μια φρενίτιδα συνουσιών. Σταδιακά βέβαια, η επιθυμία του αρσενικού ποντικιού για σεξ μειωνόταν & μετά από δύο μέρες, εξανεμίστηκε εντελώς, παρότι τα θηλυκά ποντίκια συνέχιζαν να στέλνουν μηνύματα «διαθεσιμότητας».
Οι ερευνητές υπέθεσαν ότι το αρσενικό ποντίκι είχε εξαντληθεί αλλά όταν προσθέσανε στο κλουβί καινούργια θηλυκά, παρατήρησαν με μεγάλη έκπληξη, ότι το αρσενικό ποντίκι ξαναβρήκε το ερωτικό του σφρίγος. Άρχισε ένας δεύτερος κύκλος σεξουαλικής φρενίτιδας αλλά μόνο με τα καινούργια θηλυκά. Το αρσενικό ποντίκι θυμόταν ποια θηλυκά είχε «εξυπηρετήσει» & τα απέφευγε συστηματικά. Το πείραμα επαναλήφθηκε πολλές φορές & πάντα το αρσενικά ποντίκια έκαναν σεξ μόνο με τα νεοεισερχόμενα στο κλουβί θηλυκά.
Το φαινόμενο αυτό, δηλαδή το αρσενικό να αποφεύγει τα θηλυκά με τα οποία έχει ήδη κάνει σεξ & να αναζητά καινούργια, ισχύει σε πολλά είδη ζώων, π.χ. φίδια, ακρίδες, κριάρια, ταύρους κλπ. & βαπτίστηκε «φαινόμενο Κούλιτζ», από ένα περιστατικό σχετικά με τον Κάλβιν Κούλιτζ, τον 30ό πρόεδρο των ΗΠΑ.
Στη δεκαετία του 1920, ο Αμερικανός πρόεδρος Κούλιτζ επισκέφθηκε μαζί με τη γυναίκα του μια κρατική φάρμα. Το ζεύγος είχε ξεναγηθεί χωριστά, με μια μικρή χρονική διαφορά. Όταν η κυρία Κούλιτζ πέρασε μπροστά από ένα κοτέτσι ρώτησε τον ξεναγό αν ο κόκορας εκτελεί τα «καθήκοντά» του καθημερινά.
«Πολλές φορές την ημέρα, κυρία» ήταν η απάντηση του ξεναγού.
«Παρακαλώ, πείτε το αυτό στον κύριο Κούλιτζ», είπε η πρώτη κυρία των ΗΠΑ.
Σε λίγο πέρασε κι ο πρόεδρος από το ίδιο σημείο, & ο ξεναγός του μετέφερε τα λόγια της συζύγου του. Αφού σκέφτηκε λίγο ο Αμερικανός πρόεδρος ρώτησε:
«Με την ίδια κότα κάθε φορά;».
«Όχι, με άλλη κότα κάθε φορά, κύριε», απάντησε ο ξεναγός.
«Παρακαλώ, πείτε το αυτό στην κυρία Κούλιτζ», είπε ο Αμερικανός πρόεδρος.
Οι βιολόγοι πιστεύουν ότι το «φαινόμενο Κούλιτζ», εμφανίστηκε πριν από εκατομμύρια χρόνια όταν τα αρσενικά θηλαστικά ανέπτυξαν μια στρατηγική να γονιμοποιούν όσο το δυνατόν περισσότερα θηλυκά.
Η στρατηγική αυτή ρυθμίζεται υποσυνείδητα από ένα αρχαίο μέρος του εγκεφάλου, το λιμπικό σύστημα όπου ανήκει ο υποθάλαμος ο οποίος συμμετέχει σε πολλές βασικές λειτουργίες, όπως είναι ο έλεγχος της πείνας, της δίψας, του ύπνου, της θερμοκρασίας, του σεξ, της μνήμης & των συναισθημάτων.
Πολλοί πιστεύουν πως όχι μόνο τα αρσενικά ζώα αλλά & ο άνδρας διαθέτει αυτόν τον πρωτόγονο προγραμματισμό, & μάλιστα σε σημαντικό βαθμό.
Πράγματι, ο άνδρας, ακόμα & αν είναι ευχαριστημένος με τη μόνιμη σχέση του, εκδηλώνει συχνά την επιθυμία για καινούργιο ερωτικό ταίρι.
Αντίθετα, οι γυναίκες είναι πιο δεκτικές στο να κάνουν σεξ με τον ίδιο άνδρα για μεγάλο χρονικό διάστημα ή ακόμα & για ολόκληρη τη ζωή τους.
Όμως στον άντρα παρατηρείται μια ραγδαία μείωση της τεστοστερόνης, όταν ο ερωτικός σύντροφος παραμένει ο ίδιος επί μακρόν.
Αυτός είναι ο λόγος που η επιθυμία του άντρα για σεξ στη διάρκεια του γάμου πέφτει σημαντικά ενώ της γυναίκας παραμένει σε σαφώς υψηλότερα επίπεδα, λένε ορισμένοι ψυχολόγοι.
Οι έρευνες δείχνουν ότι το σεξ με την ίδια γυναίκα, μετά από μια χρονική περίοδο, δεν προκαλεί στον άνδρα σημαντική έκκριση ντοπαμίνης, η οποία είναι μια βασική ορμόνη της ευχαρίστησης.
Ύστερα από μερικά χρόνια γάμου, η ντοπαμίνη μπορεί να ανέβει σημαντικά μόνο όταν ο άντρας βρει καινούργια γυναίκα, κι ας είναι λιγότερο εμφανίσιμη από τη σύζυγο. Συχνά μάλιστα, όταν η σύζυγος ανακαλύψει με ποια γυναίκα την απατούσε ο άντρας της, δυσκολεύεται να πιστέψει ότι είναι τόσο κακόγουστος. Αυτό συμβαίνει διότι η ποικιλία για τον άντρα είναι από μόνη της ένα δυνατό αφροδισιακό.
Δυστυχώς, η αντρική βιολογία κάνει τη μόνιμη σύντροφο να μοιάζει με βραστό κουνουπίδι & τη νέα με μπριζόλα στα κάρβουνα, ακόμα & όταν αντικειμενικά ισχύει το αντίστροφο. Βέβαια, η επιθυμία για ανανέωση δεν υπάρχει μόνο στις ερωτικές σχέσεις, αλλά σ’ ολόκληρο το εύρος ζωής, & αναφέρεται στην ψυχολογία με τον όρο «νεοφιλία». Πραγματικά, τίποτα δεν «καθαρίζει» περισσότερο το μυαλό από το καινούργιο. Όλοι θέλουμε να κάνουμε ταξίδια, οι γυναίκες αρέσκονται ιδιαίτερα να αλλάζουν την εμφάνισή τους & τα παιδιά θέλουν καινούργια παιγνίδια. Έτσι & ο άνδρας, ως μεγάλο παιδί, νιώθει έντονα την επιθυμία για αλλαγή ερωτικού συντρόφου, ρυθμισμένος από το «φαινόμενο Κούλιτζ» το οποίο μπορεί να διαλύσει ακόμα & τον καλύτερο γάμο.
(από την Πόπη Μπ. με e-mail)

Τρίτη 22 Μαρτίου 2011

Μαθαίνοντας τα παιδιά να είναι αισιόδοξα

Μικρές συμβουλές για να μάθουμε τα παιδιά μας να είναι αισιόδοξα



Η αισιοδοξία είναι μια στάση ζωής που όχι μόνο προκαλεί θετικά συναισθήματα αλλά έχει και άμεση συσχέτιση με την καλή υγεία.
Πολλές έρευνες υποστηρίζουν τα θετικά αποτελέσματα της αισιοδοξίας στην ανθρώπινη ζωή. Έρευνα που είχε διεξαχθεί στο Πανεπιστήμιο του Κεντάκι το 2001, υπέδειξε ότι η θετική στάση ζωής κατά τη νεαρή ηλικία, προάγει τη μακροζωία. Επιπλέον, το πρακτορείο Reuters μας ενημερώνει ότι οι έφηβοι που ακολουθούν μια πιο αισιόδοξη στάση ζωής όσων αφορά τον εαυτό τους και τον κόσμο, έχουν σημαντικά λιγότερες πιθανότητες να παρουσιάσουν συμπτώματα κατάθλιψης.
Η εξάλειψη του στρες είναι πολύ σημαντική ,καθώς το στρες έχει συνδεθεί με την ανάπτυξη επικίνδυνων συμπεριφορών στην εφηβεία όπως υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ και αντικοινωνική συμπεριφορά.

Πέμπτη 6 Ιανουαρίου 2011

Facebook: Γίνε ο πιο δημοφιλής στο δημοφιλέστερο Social Network


Θα ήθελες να γίνεις ο πιο δημοφιλής χρήστης του facebook; Το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να γράφεις πιο μεγάλα status updates, να μιλάς για αθλητικά και μουσική, να μην είσαι υπερβολικά συναισθηματικός, να αποφεύγεις τα οικογενειακά σου, να μην αναφέρεσαι σε οτιδήποτε έχει να κάνει με τον χρόνο και να μη χρησιμοποιείς πολύ τη λέξη εγώ!
Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα αναλυτών της πιο δημοφιλούς σελίδας κοινωνικής δικτύωσης που πραγματοποιήθηκε σε δείγμα 1 εκατομμύριων status updates, όλα τα παραπάνω είναι ενέργειες που θα πρέπει να αποφεύγετε αν θέλετε να αυξήσετε τόσο τους φίλους σας, όσο και τη δημοτικότητά σας.
Παρακάτω παραθέτουμε ορισμένες βασικές παρατηρήσεις της έρευνας, οι οποίες θα σας βοηθήσουν να γίνετε πιο δημοφιλής, γνωρίζοντας καλύτερα τις συμπεριφορές και τις τάσεις των χρηστών:
Οργισμένα Νιάτα – Φιλοσοφημένα γηρατειά
Η έρευνα αποκάλυψε ότι οι νεαροί χρήστες του Facebook εκφράζουν πιο αρνητικά συναισθήματα από ότι οι μεγαλύτεροι, χρησιμοποιούν πιο υβριστικό λεξιλόγιο, σαφέστατα περιορισμένο και χρησιμοποιούν προσωπικές αντωνυμίες όπως “εγώ” και “εμένα” με μεγαλύτερη συχνότητα. Στο αντίποδα, οι γηραιότεροι χρήστες γράφουν σαφώς μεγαλύτερες προτάσεις στο προφίλ τους, μιλούν για άλλους πολύ περισσότερο και έχουν σαφώς πλουσιότερο λεξιλόγιο.
Πρωινοί τύποι
Κατά πως φαίνεται, οι περισσότεροι χρήστες του Facebook είναι πρωινοί τύποι. Η έρευνα απέδειξε ότι τα περισσότερα status updates που εκφράζουν θετικά συναισθήματα εμφανίζονται τις πρωινές ώρες με φθίνουσα πορεία κατά τη διάρκεια της ημέρας. Ακούγεται αρκετά κλισέ αλλά οι περισσότεροι χρήστες του Facebook όσο περνάει η ημέρα και ο καφές σιγά – σιγά φεύγει από τον οργανισμό, γίνονται όλο και πιο αρνητικοί.
Το μυστικό του blogger
Κατά τη διάρκεια της έρευνας αυτής διαπιστώθηκε ένα γεγονός το οποίο βέβαια είχαν εδώ και καιρό διαπιστώσει κορυφαίοι bloggers: τα αρνητικά σχόλια αποφέρουν μεγαλύτερη διαδικτυακή δραστηριότητα!
Είναι σίγουρο ότι οι χρήστες του Facebook πιο εύκολα θα πατήσουν ‘like’ σε ένα καλοπροαίρετο σχόλιο από ότι σε ένα κακόβουλο. Αλλά κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι τα αρνητικά σχόλια έχουν σαφώς μεγαλύτερη επισκεψιμότητα απ’ ότι μια εποικοδομητική κριτική ή από έναν καλοπροαίρετο σχολιασμό.
Οι χρήστες του Facebook επίσης αποφεύγουν το σχολιασμό θρησκευτικών απόψεων και σπάνια επίσης σχολιάζουν ή προτιμούν status updates που αναφέρονται στον ύπνο.
Μπορείτε να μάθετε περισσότερα για τις τάσεις του Facebook και να διαπιστώσετε σε ποια κατηγορία χρηστών ανήκετε εσείς και οι φίλοι σας.
Επίσης να προσθέσω ότι αν γράψεις σε κάποιον να μην κάνει κλικ σε κάποιον σύνδεσμνο τότε θα κάνει κλικ σίγουρα. Αμφιβάλλεται?

Δευτέρα 3 Ιανουαρίου 2011

Η απάθεια του θεατή...

Η απάθεια του θεατή
Από το να «παρευρίσκεσαι» στο να «συμπαραστέκεσαι»

Γράφει η ΑΡΤΕΜΙΣ ΑΝΤΩΝΙΟΥ, BSc (Hons), MSc σύμβουλος ψυχολόγος και συνθετική θεραπεύτρια, www.artemisantoniou.com

Αυτό το άρθρο έχει σκοπό να δώσει βασικές και χρήσιμες πληροφορίες σε όσους ενδιαφέρονται να μάθουν περισσότερα για το κοινωνικό και ψυχολογικό φαινόμενο που οι κοινωνικοί ψυχολόγοι ονομάζουν και είναι γνωστό ως «απάθεια του θεατή».
Έτυχε ποτέ να ακούσεις ιστορίες π.χ. για την αδιαφορία που μπορεί να δείχνουν πολλοί περαστικοί σε έναν πολυσύχναστο δρόμο σε έναν άνθρωπο που μόλις έπεσε στο πεζοδρόμιο; Ή για την ομήγυρη που δημιουργείται γύρω από έναν τσακωμό στο δρόμο ή γύρω από ένα ατύχημα όπου οι άνθρωποι παρακολουθούν τι συμβαίνει, αλλά κανείς δεν φαίνεται να επεμβαίνει ή ακόμα να καλεί έγκαιρα σε βοήθεια; Έχεις ίσως ποτέ εσύ ο/η ίδιος/-α βρεθεί σε μια τέτοια θέση θεατή αναρωτώμενος/-η μετά αν θα μπορούσες να είχες κάνει κάτι;
*Τι είναι η απάθεια του θεατή;
Είναι το κοινωνικό και ψυχολογικό φαινόμενο του να μην παρεμβαίνει ένας άνθρωπος ή ομάδα ανθρώπων σε μια κατάσταση όπου κάποιος άλλος ή άλλοι άνθρωποι χρειάζονται βοήθεια. Έρευνες έχουν δείξει ότι υπάρχει η τάση ένας άνθρωπος όταν είναι μόνος του να τείνει να βοηθήσει περισσότερο από το όταν βρίσκεται μέσα σε μια ομάδα ανθρώπων. Για ποιο λόγο πιστεύεις ότι μπορεί να συμβαίνει αυτό;
Μερικά παραδείγματα:
Απάθεια του θεατή είναι το να αφήσεις ένα φίλο να οδηγήσει μεθυσμένος. Απάθεια του θεατή, επίσης, είναι να μην αντιμετωπίσεις ή να μη βοηθήσεις ένα συνάδελφο που βλέπεις ότι δεν μπορεί να ανταποκριθεί καλά στη δουλειά του λόγω αρνητικού στρες, υπερκόπωσης ή κάποιου είδους εξάρτησης.
Απάθεια του θεατή είναι όταν ένας εκπαιδευτικός αδιαφορεί για τον όλο και πιο απόμακρο μαθητή που βλέπει καθημερινά στην τάξη του.
Η διασκόρπιση της ευθύνης
Ένα από τα κύρια κίνητρα που προτείνουν οι κοινωνιολόγοι ότι διαμορφώνουν το φαινόμενο της απάθειας του θεατή είναι η διασκόρπιση της ευθύνης -δηλαδή ότι «ο καθένας» ελπίζει ότι «ο άλλος» θα κάνει το πρώτο βήμα και θα επέμβει στην κατάσταση κι έτσι θα αποφύγει τις συνέπειες που θα μπορούσε να έχει η επέμβασή του. Οταν σε μια ομάδα ανθρώπων κανένας δεν επεμβαίνει από την ομάδα, τότε το να είσαι μέλος αυτής της ομάδας αποτελεί δικαιολογία για τη μη επέμβαση. Ετσι μειώνονται οι πιθανότητες να φορτωθεί κάποιος τις ευθύνες των (αρνητικών) αποτελεσμάτων.
*Ποιος είναι ο θεατής (ή παρατυχών);
Ο θεατής (ή παρατυχών) είναι η ονομασία που δίνεται σε έναν άνθρωπο που δεν επεμβαίνει ενεργά σε μια κατάσταση, στην οποία κάποιος άλλος χρειάζεται βοήθεια. Εξ ορισμού λοιπόν οποιοσδήποτε επεμβαίνει ενεργά σε μια κρίσιμη κατάσταση δεν είναι θεατής. Φυσικά οι άνθρωποι μπορεί να επέμβουν για καλό ή κακό λόγο - το ανθρώπινο κίνητρο μπορεί να είναι μπερδεμένο.
Τι θα γινόταν άραγε αν οι άνθρωποι μιλούσαν ανοιχτά ή δρούσαν ενεργά νωρίτερα; Αν, κατά το δυνατόν, προσπαθούσαν περισσότερο να προλαμβάνουν παρά να σπεύδουν εκ των υστέρων να αντιμετωπίζουν τα δυσάρεστα, αλλά κάποιες φορές ίσως και προβλέψιμα αποτελέσματα;
**Μειώνοντας τις πιθανότητες να συμπεριφερθείς με την απάθεια του θεατή
Έχει βρεθεί ότι οι άνθρωποι που γνωρίζουν για το φαινόμενο της απάθειας του θεατή έχουν λιγότερες πιθανότητες να γίνουν απαθείς θεατές και είναι πιο προστατευμένοι από το φαινόμενο αυτό σε σχέση με όσους δεν το γνωρίζουν.
Μέσα σε αυτά τα πλαίσια θα ήταν εύλογο να αναρωτηθεί κανείς μήπως χρειάζεται να μάθουμε περισσότερα για τον εαυτό μας και για το πώς μπορούμε να συνυπάρχουμε καλύτερα με τους συνανθρώπους μας; Μήπως δεν είναι και τόσο ρεαλιστικό να υποθέτουμε ότι η δική μας συμπεριφορά είναι πάντα μόνο δική μας και δεν επηρεάζει τους άλλους; Κάποιος είχε πει ότι «Ο δρόμος για την Κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις», με άλλα λόγια η πρόθεση χωρίς δράση -όπως π.χ. στην περίπτωση της Catherine Genovese- φαίνεται να είναι κάτι παραπάνω από άχρηστη.
Το να συμπαρασταθείς ή να βοηθήσεις ενεργά σε μια κατάσταση δεν σημαίνει πάντα ότι χρειάζεται μια δραστική ή ηρωική πράξη. Μπορεί να έχει πολλές μορφές. Επίσης κάποιες φορές μπορεί να μην είναι εύκολη υπόθεση, να αποτελεί δίλημμα. Εσύ μόνο ξέρεις και είναι δική σου απόφαση για το πώς θα επιλέξεις να πράξεις ή όχι. Όποια κι αν είναι πάντως η απόφασή σου, μπορεί να έχει κάποια σημασία καθώς όλα είναι συνδεδεμένα μεταξύ τους:
«Γεννιόμαστε λόγω μιας σχέσης, τρεφόμαστε μέσα σε σχέσεις, εκπαιδευόμαστε μέσα σε σχέσεις. Εκπροσωπούμε κάθε βιολογική και κοινωνική σχέση των προγόνων μας, καθώς υπάρχουμε και αλληλεπιδρούμε μέσα σ'αυτό το χώρο που ονομάζουμε "κοινωνία"» (Cottone, 1988).
Ήξερες ότι:
* Μία από τις πιο ανησυχητικές συνέπειες της συναισθηματικά υπερφορτισμένης πληροφόρησης είναι η «απευαισθητοποίηση». Ότι δηλαδή «όταν οι άνθρωποι εκτίθενται υπερβολικά σε υλικό που προκαλεί φόβο και ανησυχία, τότε έχουν την τάση να απευαισθητοποιούνται, να ξεχνούν ή να μην αισθάνονται πια τόσο βιασμένοι, ώστε να είναι εχθρικοί και μη δεκτικοί απέναντι σε ολόκληρο το μήνυμα» (Rogers Macy, 1983). Αυτό φαίνεται να οδηγεί σε ολοένα και μεγαλύτερο κυνισμό και ανοχή αισχρών πράξεων.
* Μία από τις πρώτες ασκήσεις σε υποψήφιους βασανιστές στην Ελλάδα ήταν να εξασκηθούν στην «Απάθεια του Θεατή» (Χαρίτου - Φατούρου, 1983).
**Ακόμα και μόνο η παρουσία ενός τρίτου προσώπου μπορεί να μειώσει την πιθανότητα ή ακόμα και να σταματήσει κάποιον που έχει την πρόθεση να σε απειλήσει ή να σου επιτεθεί.
«Δεν θέλω ν' ανακατευτώ»
Παρακάτω αναφέρω μερικά από τα πιο συνηθισμένα «σλόγκαν» που χρησιμοποιούνται όταν κάποιος παίρνει το ρόλο του «θεατή» (Clarkson, 1996):
**Δεν είναι η δουλειά μου.
**Θέλω να παραμείνω ουδέτερος/-η.
**Δεν θέλω να ταράξω τα νερά.
**Δεν θέλω να την ξαναπατήσω.
**Απλώς ακολουθώ εντολές.
**Η κατηγορία του θύματος (φταίνε τα θύματα που έφεραν τον εαυτό τους σε αυτή τη θέση).
**Η βοήθειά μου δεν θα προσφέρει τίποτα.
Η κάθε μία από αυτές τις προτάσεις έχει να κάνει με τον λόγο για τον οποίο κάποιος/-α επιλέγει να μην επέμβει σε μια κατάσταση. Όμως αν είσαι παρών/-ούσα είσαι ήδη αναμεμιγμένος! Δεν συμβαίνει το ίδιο όταν π.χ. παρακολουθείς τηλεόραση. Οταν όμως παρακολουθείς γεγονότα που εκτυλίσσονται μπροστά σου, πώς γίνεται -από τη στιγμή που είσαι παρών/-ούσα- να μην υπάρχεις; Ο ψυχολόγος Mark Tyrell αναφέρει: «Φαίνεται ότι αρκετοί άνθρωποι θα ριψοκινδύνευαν ακόμα και το να πεθάνει ένας συνάνθρωπός τους παρά να πάνε αντίθετα στο ρεύμα της πλειονότητας - δηλαδή στο να δράσουν εκείνη την ώρα διαφορετικά από τους περισσότερους γύρω τους».

Έντυπη Έκδοση Υγεία και Επιστήμη, Πέμπτη 30 Δεκεμβρίου 2010

Η ανορεξία «σκότωσε» το «διάφανο» κορίτσι : ΣΚΑΪ - www.skai.gr

Η ανορεξία «σκότωσε» το «διάφανο» κορίτσι : ΣΚΑΪ - www.skai.gr
Σοκ αλλά και προβληματισμό προκάλεσε ο θάνατος της 28χρονης γαλλίδας Ιζαμπέλ Καρό, μοντέλο και ηθοποιός, που επί 15 χρόνια έδινε μάχη με τη νευρική ανορεξία. Η Καρό είχε γίνει γνωστή πριν από τρία χρόνια όταν είχε φωτογραφηθεί γυμνή για μεγάλη καμπάνια κατά της ανορεξίας. Τελικά έφυγε από τη ζωή, ζυγίζοντας μόλις 25 κιλά.

«Μπορείς να πεθάνεις από ανορεξία και θα ήθελα να πω στους νέους που κάνουν δίαιτες να προσέχουν.., γιατί έχουμε την εντύπωση πως όλα είναι υπό έλεγχο και ότι αρχίζουμε μια καινούρια ζωή, αλλά στην πραγματικότητα είναι η αρχή της καθόδου», είχε δηλώσει το Σεπτέμβριο του 2007 η Ιζαμπέλ Καρό.